mono

Drie jongens uit Rotterdam vormde enkele jaren geleden een indie rock/punk bandje.

Een jaar na hun debuut plaat, ‘No Can Dance’, sloot het broertje van de zanger zich aan en al gauw ontstond er een tweede album, genaamd ‘Populism’, waar ze een nieuwe weg mee insloegen.

Deze band heet: Mono.

Ergens in 2002 of 2003 ging ik met twee vrienden om een paar Nederlandse bands te bewonderen die mij onbekend waren. De enige reden waarom ik toen mee ging was door de woorden “goede muziek” en voor de gezelligheid, natuurlijk.

Alle drie de bands maakte een indruk op mij, maar Mono overduidelijk het meest. Daarnaast gaven ze ook een spetterend optreden op een podium dat niet veel hoger was dan twee op elkaar gestapelde bierkratjes.

Tot mijn teleurstelling hadden ze toen nog geen album uitgebracht. Enkel een 7″ EP met vier nummers erop. Gelukkig wisten ze op hun site te vertellen dat ze druk bezig waren aan hun debuut album. Van hun site had ik gratis het nummer ‘Freight Trains’ gedownload. Een geweldig nummer met een herkenbare tekst voor mij. Met name het stuk “this town is boring me but, not quite enough to leave — this train is boring me but it’s too fast to jump right off”.

In 2004 kwam dan eindelijk hun debuut album uit. Vandaag de dag heb ik nog spijt dat ik de album-release party in Rotterdam heb gemist. In de eerste week ben ik met mijn welverdiende centen naar de CD-winkel gerend en ‘m daar gekocht. Ik stond te popelen om ‘m in één keer, van begin tot eind, helemaal geïsoleerd te luisteren. Het album werd mijn favoriete CD van dat jaar.

Toen was het een tijd stil rondom Mono. Afgezien van de optredens. Het duurde tot 2006 voor de eerste berichten over een nieuw album binnen kwamen. Zo aan het begin van 2007 kwam er elke dag één nieuw nummer op hun myspace van het nieuwe album. Ook kwamen er diverse radio interviews en zelfs een live optreden op de radio. Na lang wachten werd de Mono fan rijkelijk beloond.

Maar misschien niet elke Mono fan. Want met het nieuwe album, ‘Populism’, waren ze een nieuwe weg in geslagen. Slechts een paar nummers zijn nog in de style van de oude. Het nieuwe album heeft veel invloeden van de pop muziek, zoals The Beatles en Paul McCartney. Ook werd met dit album de piano kunsten van Bart, de zanger, geïntroduceerd.

Zelf vind ik ook dit album een meesterwerk, ik durf ‘m zelfs beter te noemen dan haar voorganger. Er zit een betere balans in de muziek en het is ook veel toegankelijker voor het grote publiek. De teksten zijn misschien nog wel het meest vooruit gegaan. Deze zijn ten eerste al veel uitgebreider, maar dit keer ook veel persoonlijker, onthullender. Het album behandeld namelijk de diverse stadia van een liefdesrelatie.

Het feit dat deze vier jongens na al die jaren mij nog steeds weten te raken met hun muziek en ook dat hun muziek met mij is mee gegroeid maakt hen mijn helden.

Officieele site: monotheband.com