Geniet er maar weer van.

De opdracht was om een stopmotion filmpje te maken van niet langer dan één minuut gemaakt van materialen naar keuze.

Allereerst moest er een storyboard worden gemaakt van minstens tien plaatjes. Vervolgens heb ik de batman en robot karakters gemaakt van wc-rollen, eierdoos, kartoon en zilverfolie. samen met klasgenoot Fransje heb ik een wolkenkrabber gemaakt en de lucht-op-karton achtergrond vond, ik heel handig, in de kelder van school.

Met assistentie van Fransje en Wesley heb ik de frames geschoten met mijn digitale camera en vervolgens in Windows Movie Maker gemonteerd.

De opdracht was om een klant te zoeken (met als advies een klasgenoot te kiezen, vanwege praktische redenen). Ik koos Gina, een 16 jarig meisje dat veel bezig is met fantasy en rock muziek.

Mijn eerste idee, in overleg met haar, was om iets te doen met haar rockmuziek passie. Na enkele schetsen was ik nog steeds niet helemaal tevreden. Toen ik me herrinerde dat zij ook een liefhebber van Nijntje is schoot mij gelijk een goed visueel te binnen. Deze schetste ik uit en liet deze aan haar zien.

Gina was meteen enthousiast en waren het beiden eens dat deze bril wel gemaakt moest zijn van pluche, om het glamour effect te behouden maar ook omdat dat leuker is.

De basis is van karton, de glazen van plexiglas en de stof om het karton heen is pluche.

Een jongen van 23jaar met een amateuristisch bandje, een bruisend liefdesleven en woont samen met zijn homofiele roommate in een bed. Want Scott kan immers niet al te goed met zijn geld om gaan.

De strip, met de gelijknamige titel, is een kruizing van slice-of-life en videogame elementen. Zo is het dat hij bij zijn nieuwste vriendin eerst haar “seven evil ex-boyfriends” moet verslaan wat het verhaal een erg videogame gevoel geeft. Ook is hij in de nieuwste volume een level-up gegaan, net als in een RPG (role playing game).

Scott Pilgrim is mijn held maar ook zeker mijn inspiratie bron omdat het zo ontzettend herkenbaar is. Scott is in vele opzichten als mij. Naief, (redelijk) snel verliefd, energiek en houdt er ‘nerdhobbies’ opna.

Maker Brian Lee O’Malley tekent en schrijft in een vlotte style, dat veel doet denken aan de Japanse manga’s. Hij heeft gezegd dat Scott Pilgrim uiteindelijk uit zes volumes zal bestaan en ik ben erg benieuwd naar de projecten die hij gaat doen na Scott Pilgrim.

Officieele site: ScottPilgrim.com
Fansite: Scott dot Ning

Een band, diens break up, een flinke krater achter liet in de muziekwereld was At The Drive-in.

Een band die moeilijk in een genre te plaatsen viel en eigenlijk een eigen naamloos genre achter lieten. Vandaar ook die krater, want het naamloze genre is opgepikt door onder meer bands zoals The Blood Brothers en Pretty Girls Make Graves.

In 1993 vormden vijf jongens een band, deels om hun frustraties te uiten wegens hun woon plaats El Paso dat ligt bij Texas. Hun eerste EP werd daarom niet voor niets ‘Hell Paso’ genoemd.

De optredens waren energiek maar ook probeerde de band, met name zanger Cedric, wat normen en waarden aan publiek bij te brengen. Zo heeft hij meerdere optredens begonnen met een korte preek naar het publiek toe dat ze iedereen in waarden moesten laten, dus geen mosh-pit starten of mensen om ver duwen. Bedenk wel dat dit nog in de tijd was dat stagediven toegestaan werd in concerten en er diversen doden zijn gevallen tijdens concerten van andere bands (zoals bij de Smashing Pumpkins, die vervolgens een aantal optredens hadden geannuleerd).

Zo aan het einde van hun carrière bereikte zo een grote roem. Ook in Nederland waar ze een legendarisch optreden hadden bij de Vera. Zelfs in Japan waren ze geliefd maar intussen werd de band intern in tweeën opgesplitst. Cedric Bixler-Zavala (zang) en Omar Rodriguez-Lopez (gitaar), te herkennen aan hun wilde afrokapsels, wouden een geheel andere richting op met de band dan Jim Ward (gitaar), Paul Hinojos (bas) en Tony Hajjar (drum).

In 2001 ging de band definitief uit elkaar. Zo vormden Cedric en Omar de experimentele progressieve The Mars Volta (wat een van de belangrijkste bands werd in 2003) en Jim, Paul en Tony de wat conservatieve en strakke Sparta.

Zelf maakte ik pas kennis met deze band in 2002, tijdens de zomer vakantie op de camping met wat vrienden. Die zomer stond in het teken van de single ‘One Armed Scissor’. Het energieke en het emotionele van de muziek sprak mij meteen aan. Je kon er zowel wild uit je dak gaan, maar ook gewoon rustig naar luisteren en de metaforen uit de teksten ontcijferen voor jezelf.

Officieele site: fearlessrecords.com/atdi/
Fan site: rolodex propagenda

Een jaar na hun debuut plaat, ‘No Can Dance’, sloot het broertje van de zanger zich aan en al gauw ontstond er een tweede album, genaamd ‘Populism’, waar ze een nieuwe weg mee insloegen.

Deze band heet: Mono.

Ergens in 2002 of 2003 ging ik met twee vrienden om een paar Nederlandse bands te bewonderen die mij onbekend waren. De enige reden waarom ik toen mee ging was door de woorden “goede muziek” en voor de gezelligheid, natuurlijk.

Alle drie de bands maakte een indruk op mij, maar Mono overduidelijk het meest. Daarnaast gaven ze ook een spetterend optreden op een podium dat niet veel hoger was dan twee op elkaar gestapelde bierkratjes.

Tot mijn teleurstelling hadden ze toen nog geen album uitgebracht. Enkel een 7″ EP met vier nummers erop. Gelukkig wisten ze op hun site te vertellen dat ze druk bezig waren aan hun debuut album. Van hun site had ik gratis het nummer ‘Freight Trains’ gedownload. Een geweldig nummer met een herkenbare tekst voor mij. Met name het stuk “this town is boring me but, not quite enough to leave — this train is boring me but it’s too fast to jump right off”.

In 2004 kwam dan eindelijk hun debuut album uit. Vandaag de dag heb ik nog spijt dat ik de album-release party in Rotterdam heb gemist. In de eerste week ben ik met mijn welverdiende centen naar de CD-winkel gerend en ‘m daar gekocht. Ik stond te popelen om ‘m in één keer, van begin tot eind, helemaal geïsoleerd te luisteren. Het album werd mijn favoriete CD van dat jaar.

Toen was het een tijd stil rondom Mono. Afgezien van de optredens. Het duurde tot 2006 voor de eerste berichten over een nieuw album binnen kwamen. Zo aan het begin van 2007 kwam er elke dag één nieuw nummer op hun myspace van het nieuwe album. Ook kwamen er diverse radio interviews en zelfs een live optreden op de radio. Na lang wachten werd de Mono fan rijkelijk beloond.

Maar misschien niet elke Mono fan. Want met het nieuwe album, ‘Populism’, waren ze een nieuwe weg in geslagen. Slechts een paar nummers zijn nog in de style van de oude. Het nieuwe album heeft veel invloeden van de pop muziek, zoals The Beatles en Paul McCartney. Ook werd met dit album de piano kunsten van Bart, de zanger, geïntroduceerd.

Zelf vind ik ook dit album een meesterwerk, ik durf ‘m zelfs beter te noemen dan haar voorganger. Er zit een betere balans in de muziek en het is ook veel toegankelijker voor het grote publiek. De teksten zijn misschien nog wel het meest vooruit gegaan. Deze zijn ten eerste al veel uitgebreider, maar dit keer ook veel persoonlijker, onthullender. Het album behandeld namelijk de diverse stadia van een liefdesrelatie.

Het feit dat deze vier jongens na al die jaren mij nog steeds weten te raken met hun muziek en ook dat hun muziek met mij is mee gegroeid maakt hen mijn helden.

Officieele site: monotheband.com

De laatste vijf minuten van ‘The Elephantman’ pikte ik toevallig mee tijdens een avondje zappen. Het gestyleerde zwart wit beeld van een misvormde man die in zijn eenzame kamer in bed kroop op het klassieke muziek stuk ‘Adagio for Strings’ van William Barber greep mij meteen. Uiterst gefacineerd en ontroerd was ik door het beeld dat alleen werd begleid door muziek.

Enkele jaren daarna maakte ik kennis met de jaren ’90 TV cult-serie ‘Twin Peaks’. Aan de serie raakte ik snel verslaafd en het duurde niet lang voor ik opzoek ging naar ander werk van David Lynch.

Door de jaren heen heeft hij meer vrijheid gekregen en zo werden zijn films abstracter. Daardoor is het publiek voor zijn films op zijn minst ook gehalveerd, want de realiteit of enige andere aanknopings punten zijn soms lastiger te vinden dan de doorsnee Hollywood productie. Dat is vooral het geval in zijn nieuwe film ‘Inland Empire’.

Lynch begon echter als abstract schilder en dat is goed te zien in zijn werk, door het kleur gebruik maar ook de gestylleerde beelden met een rauw randje. Ook doet Lynch aan fotografie en heeft hij ook in het verleden meubels ontworpen die te zien waren in zijn film ‘Lost Highway’. Dit jaar debuteerde tevens zijn eigen koffie merk die exclusief van zijn site te bestellen is.

Officieele site: davidlynch.com
Fan site: The Black Lodge